دو نـوازی / انسان دیگر 

دلیل بد ، بهانه ی خوب ! 

میگه : بهترین کار واسه تو اینه که بری یه مرکز مشاوره بزنی و مشاوره بدی به مردم .
میگم : چطور مگه ؟
میگه : آخه خوب بلدی گوش بدی .. آدم ناخودآگاه به خودش میاد میبینه داره خصوصی ترین مسائل
زندگیش رو بی رودربایستی برات تعریف میکنه ..
میگم : آره خودمم میدونم واردم توی دیالوگ برقرار کردن از جنسی که آروم کنه طرف رو اما یه مشکلی
هست که مانع میشه جرات کنم علنی مدعی باشم لایقم واسه مشاوره و مشورت های اینچنینی .
میگه : چه مشکلی ؟
میگم : مشکل اینه که معمولن اینجور وقتها اون وجه و ضمیر سواستفاده چی ناخلف من هم حاضر یراق
وایساده و بی قرار هی دست و پا میزنه که یه جوری خودی نشون بده و من هم در حین همین گفت و
شنود و مشورت ناچارم یه قسمت ذهنم رو بدم به کنترل این وجه شخصیتیم . در حالیکه کسی که
مشاور میشه این قسمت بازیگوش رو باید از خودش دور کنه .. پس عملن من مشاور خوبی نیستم ...
میگه : حالا یه بار هم شده تو زندگیت آدم باش بیا و با یه جنس مذکر هم مثل جناس لطیف همفکری
کن و مشاوره بده  بلکن این وجه شخصیتی خز و خولت هم بخوره تو ذوقش و بره پی کارش ..
میگم : اصلن فکرش رو هم نکن ... اولن که بدا به حال اون جنس مذکری که نیاز به همفکری خز خبیثی
مثل من داشته باشه و دومن هم که نتیجه چنین مشاوره ای میشه چرت و پرت چون نهایتن جفتمون
میدونیم از این وقت گذاشتن به هیچ طرف چیزی نمی ماسه !
میگه : خُب مگه قراره به خاطر مشاوره و همفکری چیزی هم به آدم بماسه ؟
میگم : علی الظاهر و تو حالت نرمال و آبرومندانه اش نه . اما پشت چشم ها و ژست های نجیب فکر
میکنم میل باطنی طرفین میخواد که بماسه ! چرا که همه هیجان و کشفش به همین ماسیدنه است !
میگه : پس خدا رحم کرد تو کشیش نشدی .
میگم : واقعن هم که خدا رحم کرد .. چون وقتی فکرش رو میکنم که اگه من کشیش بودم و میرفتم توی
اون کمد جالباسی کلیسا که وسطش پنجره مشبک داره تا اعترافات کسی رو بشنوم و براش طلب
بخشایش و آمرزش کنم اگه اونی که میاد واسه اعتراف تیکه ی ماهی باشه که بنا بر قواعد بازی و معمول
اینجور وقت ها باید هم باشه دیگه اگه خدا هم ببخشه محاله من ببخشم ! اون موقع حداقل سعیم اینه
که فرزند گناهکار رو برای پاک شدن کامل از تمام گناهان ببرم طبقه بالای کلیسا .
میگه : مگه طبقه بالای کلیسا چی داره ؟
میگم : به احتمال زیاد یه اتاق خواب مخصوص کشیش مجهز به یک فقره تخت اعتراف گیری !
میگه : پس همون خدا رو شکر که تو کشیش نیستی .
میگم : حالا چون کشیش نیستم دلت نمی خواد اعتراف کنی ؟
میگه : کشیش که نیستی هیچ ، کلیسا هم نداری که من بخوام توش اعترافی بکنم .
میگم : تخت که دارم !
میگه : دلیل خوبی نیست .
میگم : نه ، اما بهونه ی خوبیه .

_______________________________________

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه ؟
ساغر و باده بُوَد بر سر و دستم به تو چه ؟
تو اگر گوشه محراب نشستی ، صنمی گفت چرا ؟
من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه ؟
آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند ،
تو که خشکی چه به من ؟
من که تر هستم به تو چه ؟ !

برای مردم من  

آن  پیر فرزانه  درونت را بپا یک وقت از آن سرازیری تپه  کوچک دل ناهموارت
قل نخورد به پایین که اگر بشکندش دست و پا دیگر آدم بشو نیست به والله !

نمی دانم اگر از این شخصی نویسی بخواهم بگذرم دیگر چه می ماند برای نوشتن  ..
انقلاب سبز و قرمز را هدایت میکنم یا کمپین توشیح میکنم اما هرکدام که باشد حتا
اگر نزدیکشان هم که باشد حلاوت این اندرونی نویسی را ندارد ..

و البته هم تو می دانی و هم من که  بُن ریشه ی حلاوت از خریت است عزیز من خریت .
پس نباید نگران بود که میان خریت تا حُریت یک نقطه ی ناقابل بیشتر تفاوت نیست که آن
را هم اگر نشد ندید بگیریم و بگیرند تکذیبش میکنیم خلاص !

باور کن هیچ خیال چسباندن احدی را به دیواره های ساده و بی نقاشی این صفحه را ندارم .
خود دانی .. اما اینکه من هی مینویسم و هی میخوانمش هرچه که هست { همین خریتش }
یک حسی دارد شبیه بوی نان گردویی که وقت غروب تَنگ یک پارچ دوغ خنک محلی توی سینی
نقره کار گذاشته باشندش .
شاید بهم نسازند اما کیست که از وسوسه خوردنش بگذرد ؟!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
برای مردم کم حافظه ی بیرون من !

در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد.
این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عمومن عادت دارند که این دردهای
باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد،
مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی میکنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آمیز
تلقی بکنند، زیرا بشر هنوز چاره و دوائی  برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به توسط
شراب و خواب مصنوعی بوسیله افیون و مواد مخدره است، ولی افسوس که تاثیر این گونه
داروها موقت است و بجای تسکین پس از مدتی بر شدت درد می افزاید.
                                                                                        " صادق هدایت"
1 _ جان مادرت هر که هستی که یادم رفته که بودی این " بوف کور" من را بیاور پس بده .
2 _ ای اهالی خارجه نشین . بدانید و آگاه باشید که در قبال خواندن این وبلاگ در این چند سال
یک بدهی به من دارید و آن نیست مگر تهیه یک جلد از کتاب " هدایت ، بوف کور و ناسیونالیسم"
نوشته "استاد ماشالله آجودانی" که قریب این چند سال هزار بار پی اش گشتم و نیافتم . نیست
در ایران و بر شمایگان واجب تر از پرداخت مالیات به آن دُوَّل کافر است تهیه این کتاب و فرستادنش
برای من !
__________________________________________________________________________
برای مردم دوست من

"آی عشق ، آی عشق"
هنوز خزانم نیامده برگ میریزی ..
اما ،
در دل کوچه ی دور خاطره هایت ..
تلالو غروب طلایی رنگ ..
ردی از روزگار سرخ دوستی ها
برایم نشان گذاشت ..
" آی عشق ، آی عشق "
نیستی و نیستی ات را می دانی
و می دانی هم
زمستانی سخت در پیش است ..
اما ،
" آی عشق ، آی عشق "
از میانمان کیست که نداند" ما "
از ما شدن گذشت تا ؛
تو سبز ...
تناور باشی ..
تو گرم ،
تو ، راحت باشی .
////////////////////////////////////////////////////
امید صیادی / شهریور سرد 1388

افسانه ام شدی  

کاش ،
تویی که می دانستی
زمستان ،
طولانی تر از خواب من است ..
هُرم نفس های شبانه ات را دریغ نمی کردی ..

 ///////////////////////////////////////////////////////////////
 امید صیادی / خرداد ۸۶

افطار لاله ای + ات 

و اما بعد مدت ها هم باز یکی همایش برگزار کردیم با حضور چهر های قدیم و جدید وبلاگستان .
از بین مدعووین چهار نفر نیامدند اما هم باز حضور هیجده نفر برای افطار در لابی هتل لاله آنقدر
سر و صدا  داشت که پیانیست بنده ی خدای هتل هی بنوازد و هی ما هم هیس هیس بگوییم و
هی هم باز صدامان به صدا نرسد در آن محیط فراخ !

همانطور که حدس میزدیم در همان بدو ورود مدل جدید موهایمان مورد تایید عموم دوستان قرار گرفت
و کلیه ی اعضا حاضر در یک اقدام خودجوش و در حالیکه مشت های خود را گره کرده بودند یک صدا این
تغییر سیستم کله ای ما را مورد تایید و اینها قرار دادند و آرمان هایشان رو با گیسوزاسیون ما تشدید
بیعت کردند که البته اسنادش هم موجود است  .

اما حادثه بزرگ مراسم زمانی رخ داد که در میانه صرف افطار لوییز جان درخواستی آنچنانی کرد مبنی
بر اینکه : "امید جان میشه دستت رو بکنی توی چیز سعید ؟! "

و خوب حق بدهید اولین چیزی که به ذهن هر کسی میر سد کجای سعید می تواند باشد ؟!!

طفلک سعید کم مانده بود از فرط وحشت پس بیفتد انفارکتوس بنماید به جهت این درخواست عجیب
لوییز که لوییز جان زود تصحیح فرمودند که "منظورم موهاشه که خودت زدی " و به این ترتیب هم من و
هم سعید و هم کلیه ی پرسنل غیور و زحمتکش هتل لاله یک نفسی به راحتی کشیدیم !

و البته تا پیش از این حادثه سعید جان کلی شاکی بودند که چرا عکسش را در مطلب آرایشی آنجوری
شطرنجی کرده بودیم تا هر کس که دیده اینگونه فکر کند که منظور ما این بوده که دماغ او را عمل
کرده ایم !! و ما هم هرچقدر توضیح دادیم که اخوی جور دیگری ممکن نبود زیر بار نمیرفت ..

  الهام جان هم که مثل پگاه به همراه منزل
  محترمشان ( آقاشون ) تشریف آوردند آه از
  نهاد همه دوستان در آمد .. !!
  اشتباه نشود  ..
  همه با دیدن منزل الهام اینها یک آهی کشیدند
  که : بگردم الهی .. چه پسر مظلوم و خوبی .. !
  نکته جالب برنامه افطار وبلاگی ها این بود که
  این بار چند وبلاگ نویس محصول مشترک هم
  حاضر شدند که نیمه لبنانی و نیمه سوری بودند .
  و با توجه به حضور خوب و ارزشمندشان
  انشالله در تلاش هستیم در قرارهای  بعدیمان
  تعدادی از وبلاگ نویسان جزایر گوآم و قناری را
  هم دعوت بنماییم که اگه خدا بخواهد ابعاد
  بین المللی تری به این قرار هایمان بدهیم .
  خدا را چه دیدید ؟ شاید همینجوری انقلابمان را
  هم صادرات کردیم بلاخره .
در حین مراسم افطار خوران ، من و سعید در یک اقدام شریرانه اعلام نمودیم که هر تازه دامادی که پیش
از عروسی به جهت آموزش و انجام مراسم رقص تانگو و یا سالسا اقدام نکند متحجر و محکوم است و به
این ترتیب هر دو منزلین الهام و پگاه رسمن بیچاره شدند چون من و سعید هی مثلن انگشت حیرت به
دندان گزیدیم که مگر می شود داماد در شب عروسی نتواند تانگو و یا سالسا برقصد ؟!! معاذالله !!

و البته به جهت تنویر افکار عمومی من و سعید یکی از قسمتهای رقص تانگو { همان جایش که یک
چپه گُل میگذارند لای دندان های همدیگر و هی میکشند و هی ناگهان با تعجب نگاه مشکوک میکنند
به هم!! } را فی المجلس اجرا کردیم که البته چون گل در دسترس نبود به ناچار از گیاه جعفری سر سفره
استفاده نمودیم که با تاییدات و تشویقات حضار همیشه در صحنه روبرو شد !

طی این مراسم کماکان این مشکل شیرینی ندادن پگاه و منزلش به قوت خودش باقی ماند هم باز تا
الهام و منزل وی هم به تأسی از ایشان از زیر بار شیرینی دادن در بروند هم باز.
بهانه الهام اینا این است که تا اینها ( یعنی پگاه و منزل ) که پیشکسوتان عرصه ازدواج و خواستمگاریند
شیرینی نداده اند ما ( یعنی خودش و منزلش ) نمی توانیم پیش دستی کنیم به همین جهت از همین
تریبون به پگاه و منزلش اعلام میشود یا در اسرع وقت نسبت به مهمان کردن دوستان به یک فقره شام
یا نهار  اقدام می کنند یا اینکه ما ناچاریم این اخطار را کما فی السابق هی تکرار کنیم تا به نتیجه
برسیم انشالله !
طبق دستور جلسات پیشین در این مجلس هم سعید مجددن بسته پیشنهادی خودش را مشتمل بر
تذکراتی به خانم ها در باب دقت و مراقبت از امر خطیر "شوهر نگاهداری" ارائه کرد و از معضل بزرگی به
نام "قحط الشوهر" به عنوان بدبختی بزرگ قرن حاضر نام برد !

البته همه اینها که نگاشتیم مربوط بود به این سر میز که ما لبه هایش بودیم و خدا به سر شاهد است
که ما از آن سر میز که دولتین جدیدالمتاهلون در راسش نشسته بودند هیچ خبر نداریم که چه کردند و
چه گفتند !
در پایان و در میان تشویق پرسنل غیور و زحمتکش هتل لاله به همراه پیانیست عزیزو ماخوذ به حیا و
مدیریت هتل و کلیه مسافرین محترم که با چوب دنبالمان می کردند ناچار شدیم تا محل را در کمال وقار
و متانت ترک کنیم و به روی خودمان هم نیاوریم که چرا این همه انسان متمدن سر یک میز شبیه
"شام آخر" اینقدر بلند بلند حرف میزدند ؟!

و اما تعدادی از دوستان حاضر در این مراسم که می توان از ایشان نام برد به شرح زیر می باشند :
"حالا اینکه از تمامی هجده نفر اسم نمیبریم به این خاطر است که نمیدانستیم مجازیم یا خیر.
لیک جهت اطلاع رسانی و رفع کنجکاوی دوستانی که که مشترک هستند " می توانم بگویم که غیر از
من و سعید و آق رضا ترلان و لوییز و پگاه و مجی(مجی = منزل مربوطه پگاه اینا) ! و
الهام و نوید( نوید = منزل مربوطه الهام اینا ) ،میتوان از فابی جان و ساناز و آقای حافظ و  آقای خوابگرد و
خانم ها مامان وروجک + وروجک کوشولو ناز و بامزه شون و نوشین و مهرناز و ماهک و ستاره دنباله دار
و ترنم باران  اسم ببرم ..
چندتا شد ؟ .. تازه خوب است نخواستیم اسم ببریم شدند هجده تا و نصفی از هیجده تا ! و البته
همگی هم جواز دادند جهت ثبت در تاریخ مذهبی وبلاگستان فارسی !
______________________________________________________________________________

" ات "

عقربه های  بیهوده ،
در انتهای یک خورشید انتظار ، ، ،
زیر بارانی که والس می رقصید .

همان بارانی که ؛

یک شب مانده به غروب ،      
پایین نیامد و به شوخی ...
آمدنت را چشم گذاشت

و مثل من ،
همین من منتظر .... 

حتی سایه ات را هم ندید .

و من گیج مانده ام  !
چرا همیشه این " ات "
به انتظار من متصل است ؟ !!!

نه به تو ،
نه به سایه ات ...
///////////////////////////////////////////////////////////////
امید صیادی

فروغ فرخزاد در فارنهایت 451 ؟! 

آزاد راه  

چند گویه های روزگار زخمی مردم عدالت زده !  

به آرامی آغاز به مُردن میکنی
اگر سفر نکنی ،
اگر کتابی نخوانی
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی ؛
اگر از خودت قدر دانی نکنی

به آرامی آغاز به مُردن میکنی
اگر برده عادات خود شوی
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی
زمانی که خودباوری را بکُشی
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی آغاز به مُردن میکنی
اگر روزمرگی را تغییر ندهی
اگر رنگ های متفاوت به تن نکنی
اگر با آدم های جدید صحبت نکنی

به آرامی آغاز به مُردن میکنی
اگر از شور و حرارت ،
از احساسات فراوان ،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا میدارند ،
ضربان قلبت را تندتر می کنند ،
دوری کنی ...

به آرامی آغاز به مُردن میکنی
اگر هنگامی که با شغلت یا علاقه مندی هایت شاد نیستی  ،
آن ها را عوض نکنی
اگر برای مطمئن در نامطمئنی خطر نکنی ،
اگر ورای رویاها نروی
اگر به خودت اجازه ندهی ، که حداقل یک بار در تمام زندگیت
ورای مصلحت اندیشی بروی

امروز زندگی را آغاز کن
امروز امتحان کن
امروز کاری کن
نگذار به آرامی بمیری

//////////////////////////////  پابلو نرودا

شبانه  

شبانه

یه شب مهتاب  ، ماه میاد تو خواب ،
منو می بره کوچه به کوچه ، باغ انگوری باغ آلوچه
دره به دره ، صحرا به صحرا ، اونجا که شبها پشت بیشه ها ،
یه پری میاد ترسون و لرزون ،
پاشو میزاره تو آب چشمه  ، شونه می کنه موی پریشون .
یه شب مهتاب  ، ماه میاد تو خواب ،
منو می بره ته اون دره ، اونجا که شبها یکه و تنها ،
تک درخت  بید ، شاد و پر امید ، میکنه به ناز ، دستشو دراز
که یه ستاره بچکه مثل یه چیکه بارون ، 
به جای میوه اش سر یه شاخه اش بشه آویزون .
یه شب مهتاب ، ماه میاد تو خواب  ،
منو می بره از توی زندون ، مثل شب پره با خودش بیرون
می بره اونجا که شب سیاه  ، تا دم سحر شهیدای شهر
با فانوس خون جار می کشن  .
تو خیابونا سر میدونا :
عمو یادگار ، مرد کینه دار  ، مستی یا هوشیار ؟ خوابی یا بیدار ؟

: مستیم و هوشیار ، شهیدای شهر ،
 خوابیم و بیدار شهیدای شهر ،
آخرش یه شب ماه میاد بیارون ، از سر اون کوه ، بالای دره 
روی این میدون ماه میشه خندون ..
یه شب ماه میاد .
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
احمد شاملو / 1341

شراب نسیان 

سایه ها  

و تو از من می گذری
بر بلندای سایه ها
آنک
من همان خاشاکم ،
نوازش شده ی نسیم
در صبوری صبح

چه کسی می گرید؟
به عزای گل پژمرده ی یخ

قفسی اما ،
می سازم به نیاز
و خود خوبم را ،
می سپارم به بلا

در ته چاه
بر در کعبه ی دل
تا به صبح
تا به سحر


///////////////////////////////
امید صیادی / زمستان 83

گمشدگان 

منوي اصلي

آخرین مطالب

آرشيو موضوعي

نگارش هاي من

سينمالاگ

ادامه مطلب

آمار وبلاگ

امکانات

آرشيو مطالب

دوستان

پيوندهاي شبکه