| تبليغات | X |
|
{{ WHERE LOVE HAS GONE }} جایی که عشق می رود کارگردان: ادوارد دمیتریک بازیگران : سوزان هیوارد بت دیویس مایکل کانرز محصول 1964 آمریکا خلاصه داستان : " لوک میلر" , افسر سابق نیروی هوایی و مقاطعه کار ساختمان فعلی با خبر می شود که دختر نوجوانش " دانیله " به جرم قتل معشوقه مادرش و همسر سابق او دستگیر شده . لوک به سرعت به کمک دخترش می شتابد و در این میان به یاد می آورد که چگونه در روزگار جوانی به اصرار "خانم هیدن" ، سرمایه دار بزرگ و همچنین علاقه دختر وی "والری" رخت دامادی خانواده مفخم هیدن را بر تن کرد . اما با گذشت زمان و تولد دخترشان اندک اندک آن عشق شور انگیز اولیه جای خود را به اختلافاتی پر رنگ می دهد . اختلافاتی که بعداز فاصله طبقاتی منشاء اصلی آن احاطه مادر قدرتمند والری ، خانم هیدن ثروتمند و با نفوذ از یک طرف و حسادت اطرافیان از طرفی دیگر است . لوک که به خاطر فشار کار زیاد به دامان الکل پناه برده در میابد که والری در زندگی زناشویی به او وفادار نیست و .... 
|
بزرگ بود و از اهالی امروز ....... 
بزرگ بود و از اهالی امروز ...
به مناسبت هشتم شهریور ماه ، سومین سالگشت جاودانگی آوازه خوان شهر ما . فرهاد مهراد " 1381 _ 1322
خيلي سال پيش از اينها ، خيلي سال تو اون دورا ، يه مردي بود ، يه چيزايي ميگفت از يه گنجشککي ... يادمه وقتي تو يه ماشين دودي بازم صداش رو شنيدم که داشت واسه هر روز هفته هاي خاکستريش يه چيزي ميگفت به خودم گفتم : اهه ... اينو نيگا ... شنبه روز بديه ؟ کي بي حوصله است ؟ :(( عصر چهارشنبه من ... از ماشين پريدم پايين ... پريدم پايين و پياده رفتم ....
جمع دوستان ناباب بود و بنگ حشيش و دودمخدر بي خبري ... بي خيالي ... و.... يهو وسط نشئه هاي خشک بي صدايي اوايل دهه هفتاد بازم صداش در اومد: (( بارون مياد خيس ميشي …. ))
گفتم ...؟ فرهاد ؟؟؟ یادم افتاد که چقدر بابا دوست داشت يکي که اسمش فرهاد بود . یادمه همیشه ميگفت یادش بخیر !!! ؟ ميگيريمش ، ميبريمش ، ميديمش دست حاکم باشي ...!!! اما گنجشکک اشي مشي افتاده بود تو حوض نقاشي ...
گوله شده بود، برده بودنش پيش حکيم باشي.......... آخه شنبه هاش روز بدي بود ، روزاي بي حوصلگيش ... بي هيچ غزل تازه اي ، جدولاي نيمه تموم يکشنبه هاش هم که ديگه کهنه بودند .... آخه جمعه ، هرچه که بود رو پيشتر از اينها واسه همه گفته بود .
پس چی شد ؟ اشی مشی کو ؟
گفت : گفته بود که .. خودش گفته بود ..
گرم و زنده بر شنهای تابستان .. زندگی را بدرود خواهم گفت ..
گفتم : پس لااقل شناسنامه اش ؟ موش خورده بود ........ نه اون يادش رفت و نه من . ماه رو ديديم هردو تا به ياد گنجشککی که یه روزی روزگاری مست میشدیم از شنیدن جیک جیک اشی مشی ناز و زمستونیش با هم بخونیم :
در رثای فرهاد : ترانه ای بسیار زیبا از محمد نویری : حقیقت _ پرنده .
نوشته شده در سه شنبه هشتم شهریور 1384ساعت 4:59 توسط امید صیادی ( امیدوار ) |
|
بوسه بر رخ مهتاب قاصدکها بی اختیار می رقصند طنز من و نیکول کیدمن نامه های عاشقانه فرشته خانوم خداوندا ، مرا مثل بودا در غربت رنگها و صدا ها بسوزان و خاکسترم را بر سر خاک مُرده بپاش. به آقای شب هم بگو خطر رفع شد ، من مُرده ام ...
هنرمندان و ياري به كودكان سرطاني به همت فريال سلحشور مدير گالری دی ، نمايشگاهی از هنرمندان داوطلب نقاش ، مجسمه ساز و عکاس به سود محک (موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان) در تالار آبی کاخ نياوران به مدت سه روز برپا شده است. عنوان اين نمايشگاه رنگ عشق است. محک چيست؟ در سال 1368 مادری که دختر دوساله و نيمه اش به سرطان مبتلا شده بود، با توجه به تجربه سختی که با معالجه فرزند به ثمر نشست، تصميم گرفت مرکزی برای کمک رسانی به کودکان سرطانی ايجاد کند. بنابراين در 1370 موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان توسط سعيده قدس به عنوان يک سازمان غیر دولتی به ثبت رسيد.
يادي از «شهرزاد» شاعر، نويسنده، و رقصندۀ فيلمهاي فارسي ابراهیم گلستان : رفتم آن جلد لاغر آکنده از بيان زندۀ بيدادگر را که سالها پيش با عنوان «با تشنگي پير ميشويم» در آمد، در آوردم. از آن برايش تکهها خواندم. شعر کار خود را کرد."اخوان "خود را ميگرفت نگريد، که عاقبت نتوانست. افتاد به هقهق. بلند شد رفت. بعد که آمد گفت: اين از کجا آمد، کيست؟ «کبرا» نام خواهر مردهام بود که شناسنامهاش را باطل نکرده بودند و شناسنامه را براي من گذاشتند. مادرم «مريم» صدايم ميکرد. پدرم «زهرا» ميخواندم. زمان رقصندگي «شهلا» ميگفتندم. در سينما «شهرزاد» شدم، و حالا زير شعرهايم مينويسند: ـ شهرزاد. . . شما که مرا ياري داديد تا بدانم کيستم و مرا به ايل خود راهم داديد، به هر نامي که ميخواهيد صدايم کنيد دستتان را ميبوسم. . . »
صدای همهی ما؛ سیمین بهبهانی گفتگوی عباس معروفی با سیمین بهبهانی سیمین بهبهانی متولد ۲۸ تیر ماه ۱۳۰۶، تهران. من در کنار سیمین چه در خانه، چه در کانون نویسندگان، چه هنگامی که مدیر مجله ادبی بودم و چه به عنوان یک نویسنده از موهبتهای بینظیری بهره بردهام. و این افتخار نصیبم شده که شاگرد او باشم؛ رفیقش، پسرش و همراهش. سیمین بهبهانی برای شرکت در کنفرانس پن به برلین آمده بود. در دیداری که داشتیم لابهلای حرفها و گشت و گذار در خاطرات فرصتی هم پیش آمد تا در مورد یکی دو موضوع مهم شعری سیمین بهبهانی صدایش را ضبط کنم. باید در مورد این یکی دو موضوع با او حرف میزدم. گفت و گوی ما حالت مصاحبه ندارد، همینجوری با هم حرف زدهایم. همین گفت و گوی ساده.
همه روزهاي ما ـ دنياي لبريز از احساس ايزابل آلنده ايزابل آلِنده نويسنده معروف آمريکای لاتين و از نزديکان سالوادور آلِنده، رئيس جمهور شيلی در دهه ۱۹۷۰، در تازه ترين اثر خود با عنوان «همه روزهای ما» وقايع زندگيش را روايت کرده است. وی خواننده را به دنيای لبريز از احساس خويش می برد. خانم آلِنده از تجربه روزها و لحظه های زندگی خود پس ازمرگ دختر ۲۸ ساله اش، پائولا، که در اثر ابتلا به يک بيماری ژنتيکی جان خود را از دست داد در قالبِ نامه سخن می گويد.
هندسۀ امید _ نمایشگاه آیینه کاری منیر فرمانفرمایان نمایشگاه آیینه کاری منیر فرمانفرمایان با عنوان "هندسۀ امید" در لندن برپاست. منیر فرمانفرمایان از هنرمندانی است که هنر آیینه کاری را از انحصار کاخ ها و زیارتگاه ها در آورده و به عنوان یکی از زیباترین هنرهای ایرانی به مردم جهان معرفی کرده است.
«نقدی بر دو صد خورشید رو ـ ادای دین خالد حسینی به زنان افغانستان خالد حسینی در مقدمه رمان «دو صد خورشید رو» می نویسد زنانی را در کشورم دیدم که همراه با کودکانشان از کنار دیوارها با شتاب عبور می کردند. زنان برقع پوشی که درست مثل خورشید در پس ابر مانده اند... دوست داشتم بدانم در این سی سال در مسیر تندباد سرنوشت افغانستان چه بر آنها گذشته است... و به اين ترتيب «دو صد خورشید رو» ادای دینی است به زنان سرزمینم.
آيين خروس کشی - نگاهی به داستان خروس ابراهيم گلستان بهمن سقايي گلستان پيش از آغاز داستان، زير عنوان «چند کلمه» چاپ «خروس» را در ايران به نقد گرفته و منکرش شده است. عصبانيت گلستان تازه نيست، زاييده نوع نگاهش است. هرچه هست، در داستانهاش هم نمود دارند. تنيده در وجود همديگرند. داستانها و نويسنده، هردو از يک گوهرند. گلستان در اين داستان، مثل بيشتر کارهايش، دست به تغيير در حضور واقعيت زده؛ که «خروس» سرآمدشان است. شايد هم آخرينش، که نمی شود بيش از اين جسارت کرد. خلاقيت و جسارت هم مرز دارد؛ چرا که به باور روانشناسان، زاييده جنونهای پنهان ذهن آدمی ست. يکی به ديوانگی، ديگری به اسارت می رسد. فراتر از آن نمی توان رفت. |
